|
|
Nagenoeg alle tekst op deze website is geschreven in de ‘wij’-vorm. Mijn vader en ik zijn beide van meet af aan initiator en uitvoerder geweest van dit museum over de slag bij Verdun, Le Poilu. Mijn vader is niet meer... Fred was Verdun-pelgrim van het eerste uur. Vanaf 1981 hebben wij samen exact 25 jaar lang als bezoeker, toerist, archeoloog, pelgrim, verzamelaar en historicus, maar vooral ook als vader en zoon de slagvelden van Verdun bezocht. Het was zijn lust en zijn leven. De bezoeken aan Verdun werden een jaarlijks ritueel. Lang voor de reis kon hij zich oprecht verheugen en leefde intens toe naar de datum van vertrek. Eenmaal in Frankrijk beperkte hij zijn interesse en activiteiten niet tot de eerste wereldoorlog; als restaurateur en retraite en francofiel genoot hij van allerlei aspecten van de Franse cultuur. Dit maakte dat onze uitstapjes weliswaar de eerste wereldoorlog als rode draad hadden maar dat hij bij terugkomst naast de essentiële uitbreiding van onze verzameling weer kon putten uit verworven culinaire producten of vaardigheden, meegebrachte muziek etc. etc. Wij beperkten onze expedities, zoals wij deze pleegden te noemen, niet slechts tot het Verdunfront. De gehele frontlinie van België tot de aan de Vogezen is meerdere malen door ons aangedaan. Verdun bleef onze thuishaven in Frankrijk. Mijn vader heeft altijd geroepen dat hij de opening van een eigen museum niet zou meemaken. Was het nou fatalisme of psychologie van de koude grond (motiveren)? Ik ben er nooit achter gekomen. Toen wij uiteindelijk in 2003 een start maakten met het museum kreeg hij het idee dat hij het toch zou beleven. Hoe anders zou dit voor hem uitpakken.
|
|
Direct
na de aanvang van de werkzaamheden in het museum liet zijn gezondheid hem
in de steek. Een waslijst van kleine en grotere lichamelijke gebreken
werden zijn deel. Hij werd in een heel korte tijd jaren ouder en boette
tot zijn ergernis enorm in op energie. Ondanks alles was hij er altijd
voor me, zo ook bij het wekelijkse werk in het museum. Uiteindelijk was
hij lichamelijk nog maar tot weinig in staat maar zijn aanwezigheid was
voor hem (en mij) voldoende. Twee dagen voor wat zijn laatste
ziekenhuisopname zou blijken kwam hij nog polshoogte nemen tijdens de
werkzaamheden.
18 november 2006. Na een ziekbed van 13 dagen overlijdt mijn vader. Zijn laatste reis leidt mij naar Verdun... |
|
