|
Opening
Le Poilu
op zaterdag 20 juni! |
Na een jarenlange voorbereiding
is het eindelijk zover: het eerste wereldoorlogmuseum
‘Le Poilu’ in Alkmaar opent haar deuren!
Dit doen wij op zaterdag 20 juni a.s. Wij ontvangen u graag
in het Kruithuis, Doelenstraat 6 te Alkmaar.
Na een korte informele openingsceremonie voor genodigden
waarbij de onthulling van het nieuwe beeldmerk van ‘Le Poilu’
centraal staat kunt u het museum bezoeken.
Vanaf 14.00 uur openen wij de deuren voor iedereen die
geïnteresseerd is ons op deze openingsdatum te ontmoeten
en het museum op de eerste openingsdag te bekijken.
Na 20 juni a.s. zijn de reguliere openingstijden van toepassing
welke u kunt vinden op onze website. Ook dan bent u
natuurlijk van harte welkom.
Graag zien wij u op zaterdag
20 juni!
|
 |
|
19 maart 2009
Klaagmuur
Een onderdeel van de expositie in het
museum is een wand welke wij beplakken met kopieën van
overlijdensberichten van soldaten, beter bekend als
bidprentjes. Deze bidprentjes waren met name populair in
Duitsland. Nou beschikken wij al over een behoorlijke
collectie welke zijn opwachting in één der vitrines maakt,
maar wij zijn natuurlijk ook nieuwsgierig welke bijzondere
exemplaren er in de diverse privéverzamelingen te vinden
zijn.
Tom van Hoof was al zo vriendelijk om 30 bidprentjes te
scannen en aan ons te overhandigen om de voornoemde muur te
vullen. Maar er is nog erg veel plek voor meer. Heeft u een
bijzonder exemplaar? Graag ontvangen wij uw scan op
lepoilu@verdun.nl!
Oh ja, stand per heden is
13:30!
(zie nieuwsbericht van 6 januari jl.)
|
What's in a name... |
|
28
januari 2009
Verdun: archeologen voor de identificatie van 80.000
anonieme poilus
Het is inmiddels 10 jaar geleden dat de
schrijver Alain Fournier door archeologen werd 'opgegraven'
in Saint-Rémy-la-Calonne. De Conseil Général
(departementsbestuur red.) wenst het systematiseren van deze
aanpak voor alle poilus die op het slagveld rusten.
Vandaag zou iedere familie graag het lichaam van zijn
(over)grootvader op het slagveld van de eerste wereldoorlog
terugvinden en begrijpen in welk kader van de slag hij werd
gedood. Er is op dit moment daadwerkelijk een sterke
behoefte om dit hiaat in de geschiedenis van de eigen
familie op te vullen.
Archeoloog Serge Barcellini is het ten zeerste bewust. Hij
gaat deze historische missie leiden daar de Conseil Général
de ambitie heeft het geheugen van het departement te doen
opleven, ten gunste van het toerisme.
Met het doel van organiseren grote festiviteiten ter
gelegenheid van de 100e verjaardag van de slag om Verdun:
"Er is een voorbeeld, een model waarop we zouden willen
steunen. Het is dat van het archeologisch onderzoek dat is
gemaakt van de opgraving 10 jaar geleden van het lichaam van
de schrijver Alain fournier in Saint-Remy-la-Calonne op het
slagveld Les Eparges. Vandaar dat wij Frédéric Adam
van het Nationaal Instituut voor archeologisch
onderzoek en preventie (inrap)hebben laten komen. Hij is het
die het onderzoek had geleid naar de recuperatie van de
auteur van het Grand Meaulnes. Wij proberen met hem te zien
hoe we specialisten zoals hij en de mensen van het
Ministerie van Cultuur kunnen benaderen."
Met ingang van vandaag is de wet die werd aangenomen
door het Parlement in 1918 formeel.
Alleen officieren van het Ministerie van Defensie - in
sommige gevallen de dienst van Oud Veteranen in Metz - zijn
toegestaan lichamen op te graven op de oude slagvelden van
de eerste wereldoorlog:
|
"In 1999 was een
uitzondering toegestaan dankzij Jack Lang, de minister van Cultuur van de
regering-Jospin. In werkelijkheid wist men 99% zeker dat het lichaam van
Alain Fournier begraven was in Saint-Remy-la-Calonne. De historische kwestie
en het prestige van de schrijver waren aanzienlijk." zegt Serge
Barcellini. "Om de identiteit en de geschiedenis van een soldaat te
achterhalen, onderzoeken we de situatie in de nabijheid van het
lichaam, dat wil zeggen, het identiteitsplaatje van de strijder, zijn
uitrusting, zijn uniform, zijn wapens, zijn persoonlijke bezittingen en we
daarmee hebben zijn nationaliteit, naam, zijn geschiedenis" geeft
Frédéric Adam aan, welke in 2005 op een bouwplaats in Etain 12 poilus terug
vond.
|
Serge Barcellini (rechts) : "80.000 doden liggen
nog immer op de slagvelden bij Verdun". |
80.000 lichamen begraven
Archeologie is inderdaad stelselmatig gebruikt om op de oudste
historische locaties de lichamen van poilus op te graven, maar sinds
gisteren had Serge Barcellini ervoor gezorgd dat de genodigden op het
slagveld van Verdun, waar nog 80,000 lichamen zijn begraven, waaronder
Bernard Koelsch, het hoofd van het Kantoor van Historische Monumenten en
Plaatsen van Herinnering welke aan de leiding staat van het "Geheugen
van het Erfgoed en Archieven" verbonden aan het Ministerie van Defensie
bij elkaar kwamen. Het doel is de verschillende betrokken partijen te
overtuigen van het nut van een dergelijk project, waarschijnlijk om enorm
veel gezinnen in staat te stellen hun geschiedenis te registreren die voor
eeuwig verloren leek. |
|
13
november 2008
Een fotoverslag van 11 november
klik
hier
|
 |
|
12
november 2008
Sarkozy rehabiliteert de
gefusilleerden van 1917
“De tijd is
gekomen om alle doden te eren, zonder uitzondering”, zo
predikte gistermorgen Nicolas Sarkozy. De president van de
republiek oordeelde tijdens de 90ste verjaring van de
nationale herdenking van de wapenstilstand van 1918 dat veel
“Poilus”
tijdens de eerste wereldoorlog ‘voor het voorbeeld’ zijn
gefusilleerd die “niet laf zijn geweest”.
|
Nicolas
Sarkozy, Carla Bruni en François Fillon bij
de eeuwige vlam in het Ossuaire de Douaumont
|
|
11
november 2008
Emotionele herdenking te
Douaumont
De ceremonies ter herdenking van
de 90ste verjaardag van de wapenstilstand van 14 - 18 hebben
vanmorgen op initiatief van President Sarkozy plaatsgevonden
bij het Ossuaire van Douaumont. Nicholas Sarkozy greep de
gelegenheid de ceremonie te vertalen naar een symbool van de
Europese eenheid.
Lees verder>>>
|
Nicolas
Sarkozy en Carla Bruni -
Sarkozy deze ochtend te Douaumont
|
|
11
november 2008
Douaumont is hart herdenking
Vandaag, exact 90 jaar na de
wapenstilstand van 1918, worden de plechtigheden rondom deze
herdenking gehouden bij het Ossuaire de Douaumont. Deze plek
is voor Fransen het episch centrum van de eerste
wereldoorlog. President Sarkozy, bijgestaan door Prins
Charles, ontvangt vandaag 4000 genodigden voor de
ceremonie te Verdun.
Lees verder>>>
|
Charles en Camilla zijn
vandaag in Douaumont. |
|
14 oktober 2008
We staan in de krant...
Noord-Hollands
Dagblad, Alkmaarsche Courant, 14 oktober 2008
|
|
|
13
maart 2008
De laatste 'Poilu' is niet meer.
Frankrijks laatste veteraan uit
de Eerste Wereldoorlog, Lazare Ponticelli, is overleden. Hij
is 110 geworden.
De Franse president Nicolas Sarkozy zei zeer geroerd te zijn
door Ponticelli's overlijden. Frankrijks laatste 'poilu'
krijgt vermoedelijk een staatsbegrafenis.
Ponticelli werd op 7 december
1897 In Italië geboren, in een plaatsje aan de voet van de
Apenijnen.
|
De laatste poilu Lazare Ponticelli |
|
|
Op zijn 9e liep hij weg van huis, liep ruim
dertig kilometer naar het dichtstbijzijnde spoorstation en
stapte op een trein richting Frankrijk, het land waar zijn
oudere broers zich hadden gevestigd. Toen de 'Grote Oorlog' uitbrak werkte Ponticelli
in Parijs als krantenbezorger en schoorsteenveger. Hij besloot voor de
Fransen te gaan vechten omdat Frankrijk hem als kind had opgenomen, zei hij
later in een interview.
Lazare Ponticelli vocht in het Vreemdelingenlegioen tegen de Duitsers.
Ponticelli meldde zich als 16-jarige bij de uitbraak van de oorlog in 1914
aan bij het leger. Afgelopen november was hij nog bij een herdenking van de
oorlog die hij 'idioot' noemde.
Ponticelli vocht aan het westfront tegen de Duitsers. In 1915 vocht hij in
het Italiaanse leger tegen de Oostenrijkers. Daarbij raakte hij zwaar
gewond.
<<<Lazare Ponticelli in 2006
|
De overleden veteraan krijgt een Franse staatsbegrafenis. Ponticelli liet
eerder weten dat hij daar geen behoefte aan had. Hij vond dat respectloos
voor alle gesneuvelden die zonder herdenking waren begraven. Later zei hij
een simpele ceremonie te accepteren, mits alle Franse strijdmakkers zouden
worden geëerd.
Er is nog slechts een handvol veteranen uit de Eerste Wereldoorlog in leven,
in Australië, de Verenigde Staten en Europa. De laatste Duitse veteraan
overleed in januari van dit jaar.
Lazare Ponticelli in 2007>>> |
 |
|
|
19 februari 2008
Activiteiten in en rond Verdun 2008
Het
Conseil General de la Meuse maakt het programma bekend rondom de
90-jaars herdenkingsactiviteiten van de Amerikaanse betrokkenheid bij de
slag om Verdun en de Argonnen/Meuse.
Hierbij treft u een kort
overzicht:
|
 |
| Van februari tot september:
|
internationaal seminar over
de Amerikanen in de Argonnen; |
| in juni:
|
concerten met het thema: de
Amerikaanse muziek in 1918; |
|
medio juni tot
en met juli: |
diverse uitvoeringen van “Des
Flammes à la Lumière”; |
| van juli tot en met december: |
expositie over de 90ste
verjaardag van het einde van de eerste wereldoorlog; |
| in juli en augustus: |
openluchtvoorstelling van de
film: “de Amerikanen in de Grote Oorlog”; |
| 13 september: |
herdenkingsceremonie van de
bevrijding van “de boog van Saint Mihiel”. |
| 20 september: |
verlichting van de route
tussen Saint Mihiel en Montfaucon; |
| 26-27 september: |
speciale voorstelling van het
“Son & Lumière”over de bevrijding van de Argonnen tot Montfaucon ; |
| 3-4 oktober: |
speciale voorstelling van het
“Son & Lumière”over de bevrijding van de Argonnen tot Montfaucon ; |
| 7-8 november: |
Boekensalon over de
geschiedenis van Verdun 1918-2008; |
| 11 november : |
officiële Frans-Amerikaanse
herdenkingsceremonie in de “Meuse” m.n. in Romagne sous
Montfaucon. |
|
| Meer
informatie:
http://www.cg55.fr |
|
|
24
december 2007
Een race tegen de klok...
We
komen nu toch wel heel dicht bij onze openingsdatum. Maar hardop een datum
uitspreken hoort u ons niet doen. Troost uzelf met de gedachte dat wij nog
een slechts een aantal weken van de opening verwijderd zijn. Tot dan wensen
wij u
fijne dagen een een
voorspoedig 2008!
|
 |
|
| 9
oktober 2007
Zeesloeproeier Ralph Tuijn sneuvelde bijna in Verdun...
We
hadden jaren geleden al eens vernomen dat een scholier uit Castricum in een
schacht van een fort bij Verdun was gevallen. Hoe het verhaal daadwerkelijk
in elkaar steekt leerde ik toen wij recent werden gewezen op een
beschrijving van dit voorval in een dagverslag van Ralph Tuijn van de Zeeman
Ocean Challenge:
>>>"In Europa" van Geert Mak. Ik zit midden in de
eerste wereldoorlog, bij de slag om Verdun om precies te zijn, dat is voor
mij bekend gebied! Honderdduizenden Duitse en Franse soldaten sneuvelden
hier en ondanks dat Nederland in de eerste wereldoorlog neutraal was, was ik
zelf bijna 1 van de laatste slachtoffers. Echter wel 72 jaar na de
daadwerkelijke slag, in 1988." |
Ralph Tuijn in actie.
|
|
Een voorbeeld van één der
vele vervallen
forten
op het slagveld van Verdun
(Fort de Tavannes)
|
"Bijna 20 jaar geleden. Met mijn 4-havo
klas van de middelbare school waren we op schoolkamp in Verdun. Op de
laatste dag bezochten we een oud vervallen fort wat op instorten stond en
dus verboden gebied was. De leraren vergaten dat echter aan ons te
vertellen. Met een groepje van drie leerlingen en 1 leraar kropen we door
een paar donkere gangen. We konden weinig zien, er was maar 1 kleine opening
waardoor wat licht naar binnen viel. Ik liep voorop en zag niet dat de grond
voor mij schuin begon af te lopen en uit losse kiezels en stenen bestond. Ik
gleed weg en tuimelde voorover een schacht in die we in het donker niet
konden zien. In mijn val draaide het zwaartepunt van mijn lichaam naar
beneden. Met mijn hoofd denderde ik naar beneden. Ik greep om mij heen en
raakte een stenen wand waarbij het vlees tussen mijn wijsvinger en duim
uitscheurde. De val leek eindeloos te duren. Ik kon ook niet zien wanneer er
een einde aan zou komen. Alles was aardedonker en ik zou met mijn hoofd als
eerste de grond gaan raken. Ik stak mijn armen recht vooruit en balde twee
vuisten.
|
|
Even later smakte ik 13 meter lager met een doffe klap op de bodem van de
schacht. Volgens de leerlingen boven mij klonk het als een enorm hard
gekraak van botten. Mijn vuisten hadden enigszins de val gebroken, maar die
konden uiteraard niet alles opvangen waarna mijn kin het volgende was wat de
stenen bodem raakte. Ik was nog bij bewustzijn. Het eerste wat ik opmerkte
was dat het bloed mijn mond uitstroomde. Ik spuugde tanden en stukken bot
uit. Ik had het idee dat er geen tand meer in mijn mond zat. Ik wilde aan
mijn kaak voelen en tilde mijn linker arm op maar daar staken botten en
spieren uit dus die legde ik maar weer voorzichtig neer. Mijn rechterhand
zat onder het bloed en een aantal vingers waren gebroken. Ik voelde aan mijn
kaak en die kon ik zo heen en weer vouwen (later zou blijken dat ik elf
tanden kwijt was en mijn kaak verbrijzeld en in zes stukken gebroken was.
Mijn pols was eveneens verbrijzeld). Door de klap was er een berg endorfine
in mijn lichaam vrijgekomen, waardoor ik in de uren die ik moest wachten op
hulp geen enkel moment pijn heb gevoeld. Na twee-en-een-half uur was daar de
hulpploeg. Ze konden niet bij me komen wegens de loodrechte wanden en er
moest eerst een katrol boven aan de schacht gebouwd worden. Daar ging het
goed fout. Ze veroorzaakten boven een steenlawine die de schacht in en over
mij heen viel. Een grote steen kwam in mijn buikstreek en verscheurde daar
een groot deel van mijn organen.
|
Veel forten in de
verdedigingslinie rond Verdun worden
belucht door schachten welke onopgemerkt
(ook in de bossen!) voor uw voeten verschijnen...
|
|
Lees alles over de Ocean Challenge:
 |
In de zomer ging ik het ziekenhuis in, 22 operaties en 3
ziekenhuizen later kwam ik er in de winter weer uit. Ik kon net weer mijn
eerste stappen zelfstandig lopen na maanden lang alleen maar plat op bed
gelegen te hebben. Omdat ik een keer bijna gestikt was, hadden ze een gat
aan de voorzijde van mijn keel gemaakt met een ijzeren pijp zodat ik ook
maanden lang niet meer kon eten, drinken en praten. Dat moest ik ook weer
opnieuw leren. Ik was afgevallen van 75 naar 47 kilo en ik moest nog een
jaar met een stoma rondlopen omdat mijn darmen nog niet geheeld waren. Dat
zou wel goed komen. Alleen die verbrijzelde pols, dat zou nooit meer goed
komen, die is dan ook gedeeltelijk verlamd verklaard. Ha,ha, en die pols,
daar heb ik nu op twee oceanen al bijna 5000 mijl mee geroeid, daar heb ik
jarenlang mee aan sloeproeien gedaan, in bergen geklommen en rugby gespeeld
en ik heb helemaal nooit ergens last van gehad. Het enige wat ik er niet mee
kan, is wisselgeld aannemen, dat valt uit mijn hand, dus dat klusje laat ik
door mijn rechterhand opknappen. <<< |
|
|
22 augustus 2007
Wie was hij?
Wereldberoemd
is hij. U herkent hem vast van de ansichtkaarten van Editions Mages
welke veelvuldig in Verdun worden verkocht. Of zag u hem het eerst,
metershoog op de wand in het Memorial Musée te Fleury?
Hoe dan ook, het is een bekende verschijning die emoties bij mensen
losmaakt. Er gaat niets dreigends uit van deze jonge Duitse soldaat
gefotografeerd bij Verdun in 1916. Ik had mij echter nooit afgevraagd wie
hij was...
Totdat ik recent werd benaderd door een bezoeker van deze website. Zij heeft
zich het lot van deze jongeman aangetrokken en is benieuwd hoe hij heet en
of hij de oorlog overleefde. Wij hebben haar toegezegd een oproep op deze
website te plaatsen. Waarvan akte.
Wie helpt ons deze informatie
te achterhalen?
Wij horen graag van u!
|
|
|
| |
