|
||
 |
||
Wij hebben lang nagedacht over de publicatie van dit verhaal op onze website. Daar wij veel Verdun-sites met een volledig foutief verslag van het gebeuren tegenkomen geven wij iedereen de gelegenheid dit te corrigeren. Wij hopen voor eens en voor altijd af te rekenen met de fabelen rondom deze geschiedenis. U leest het verhaal van degenen die het van zeer dichtbij hebben meegemaakt. |
||
| Veel van onze bijzondere ‘Verdun-stukken’ in onze
collectie danken wij aan de hulp van twee vrienden. Claude en Julien woonden midden op het
slagveld op de westoever in het zwaarbevochten dorp Bethincourt. Claude en Julien waren,
zoals wij, vader en zoon. Claude was een zeer vroeg gepensioneerd gendarme en dat had een
reden. Op jonge leeftijd had zijn zoon Julien een slechte gezondheid en dat deed Claude
besluiten gebruik te maken van de mogelijkheid vervroegd uit te treden en zodoende meer
tijd met zijn vrouw en drie kinderen door te kunnen brengen. Zijn vervroegd uittreden deed
zijn inkomen echter dalen zodat hij zo nu en dan met antiek en curiosa van de Franse
zolders uit de omgeving op een rommelmarkt te vinden was. Uiteraard zaten daar ook
‘souvenirs de guerre’ bij en laat dat nou precies hetgeen zijn waar wij naar op
zoek waren. Tijdens een van onze bezoeken aan Verdun, halverwege de jaren tachtig, kwamen wij dus op zo’n rommelmarkt in contact met Claude en Julien. Toen zij hoorden wat wij zochten werden wij al gauw uitgenodigd om bij hen thuis langs te komen; ze hadden op de zolder nog wel wat leuke dingetjes voor ons liggen. Met een licht gevoel van euforie vertrokken wij vervolgens weer naar ons vakantieverblijf, vol van alle fraaie en bijzondere zaken die wij wisten te bemachtigen. |
|
|
|
Ons bezoek aan Claude
en zijn familie werd een jaarlijks ritueel. Ze hielden rekening met onze komst en
Julien’s moeder wist te melden dat Julien vaak al dagen voor onze komst onder de boom
voor het huis op ons lag te wachten. Wij brachten Edammer kazen en tulpenbollen mee,
tafelden daar uitgebreid en vertrokken regelmatig met Claude en Julien om het slagveld te
verkennen. Zij wisten werkelijk alles te vinden en wezen ons op bijzondere plekken.
Locaties waar sinds het einde van de oorlog werkelijk niemand was geweest. Aan het einde
van de vakantie gaven ze ons vaak weer ‘souvenirs’ mee die ze voor ons een jaar
lang hadden verzameld. Zo hebben wij met z’n allen nog eens een kruik Duitse
‘Schnapps’ mogen nuttigen welke Claude volledig intact van zijn land had
geplukt. Een bijzondere ervaring, mag ik wel zeggen. De kruik was onaangeroerd en had
sinds 1916 liggen rijpen op het slagveld van Verdun..... Claude en Julien verzamelden zelf nauwelijks zaken uit de slag om Verdun. Geen wapens, geen munitie of andere gevaarlijke en onverantwoordelijke zaken. Zij beleefden plezier in het vinden van persoonlijke zaken zoals gegraveerd koper, gebeeldhouwde steentjes of het porselein dat de Duitsers graag meenamen naar het front. De hele bijzondere dingen werden in een kleine vitrine in de kamer gekoesterd maar als je er per ongeluk twee keer om vroeg kreeg je het alsnog mee. Dat Claude zocht naar ‘souvenirs de guerre’ (ook voor ons!) was in de omgeving niet onopgemerkt gebleven. Het werd hem noodlottig.... |
|
In 1993 hebben wij, zoals vele jaren daarvoor, veel met Claude en Julien bekeken, gepraat, gegeten en gedronken. Op onze laatste vakantiedag nodigden zij ons uit voor een dorpsfeest met kleiduiven schieten en vooral veel eten. Wij voelden ons Franser dan de Fransen en dit maakte een waardige afsluiting van deze vakantie.
10 dagen later, op 2
september, kwam het bericht: Zijn ontroostbare vrouw legde uit: Het was ongeveer half tien in de morgen dat Claude telefonisch een vraag had gekregen van een boer uit het nabij gelegen dorp Esnes. Een week eerder waren bij het ploegen van zijn land een aantal grote granaten naar boven gekomen en deze baarden hem zorgen. Als hij op de demineurs van het Franse leger zou moeten wachten dan zou zijn werk lang stil komen liggen (deze demineurs reageren in de regel niet zo snel...). Of Claude even zou willen kijken of het kwaad kan deze te verplaatsen. Ondanks dat Claude geen expert is op dit gebied besloot hij toch om even te gaan kijken. Aangezien Julien nog een paar dagen zomervakantie had was hij thuis en ging uiteraard graag mee. Wat er vervolgens gebeurd is weet niemand. |
 |
|
 |
Ik hoorde een explosie, zo een die je wel eens vaker hoort (op het voormalig slagveld van Verdun ontploffen door de ieder jaar toenemende instabiliteit granaten spontaan) , maar dit keer was hij zwaar en vooral dichtbij. Mij bekroop me onmiddellijk een zeer onbehaaglijk gevoel en ik wist dat het fout zat. Een uur lang, het langste uur van mijn leven, heb ik naar de klok gekeken en naar buiten getuurd in de richting waarin Claude en Julien waren vertrokken. Toen er plotseling een politieauto verscheen ben ik ingestort.
Wij zijn direct naar Frankrijk afgereisd.
|
|
 |
||
Wat er gebeurd is weet niemand. Claude is dichtbij de (155 mm Franse) granaat* geweest. Deze ex-politieagent met zijn groot sociaal gevoel (iedereen kon bij hem aankloppen voor hulp) heeft mogelijk de granaat voor de boer in de greppel willen leggen zodat deze door zou kunnen gaan met het bewerken van zijn land. Of hij hem uiteindelijk opgetild heeft blijft pure speculatie. Feit is echter dat de verhalen over demonteren pertinente onwaarheden zijn. Claude was niet dom en deed dit soort dingen absoluut niet. Zijn gereedschapskist stond nog in de auto. Er is van Claude echter niet veel meer teruggevonden. Julien stond op instructie van zijn vader ongeveer 100 meter verderop. Helaas heeft ook hij de zware explosie en zee van staal niet overleefd. * Het lugubere van dit verhaal wil dat wij deze granaten 10 dagen eerder op die akker hebben zien liggen....
|
 |
|
 |
|
|
| Waarschuwing! | ||
| NAAR BOVEN | ||
