Je bent een rund als je met vuurwerk stunt......
Er is echter geen beschrijving voor de stupiditeit die je kunt begaan als je met munitie in de weer gaat.
En dat doe je, zodra je in Verdun een schop in de grond steekt.

1981. Het slagveld van Verdun is weliswaar al decennia lang een toeristische trekpleister maar van het gravende toeristen had de Franse departementale overheid geen weet (of liet dat oogluikend toe). Als wij daar dan gaan graven laten ze ons met rust. Het is zelfs zo dat wij na een dag noeste arbeid in het bos door een passerende gendarme worden gevraagd: 'èn? heeft het nog wat opgeleverd vandaag?' (en dit dagelijks een week lang....).
In die jaren vonden we amper iets. Het duurt enige jaren voordat je enige behendigheid krijgt in dat graven. Maar voordat wij deze behendigheid voort kunnen zetten gebeuren er een aantal dingen.....

'Hier!', roep ik routineus als ik , uitgerust met metaaldetector, met de neus van mijn schoen een kruisje maak in de grond om aan te geven waar mijn vader zijn schop moet steken. Een handeling welke voor mijn vader geen nadere toelichting behoeft. Zoals gebruikelijk roept hij zodirect 'bomscherf' of 'prikkeldraad'. Een omschrijving die 99% van de vondsten rechtvaardigt. Dit keer krijgt hij echter geen kans om iets te roepen. 'Pssshhhhhtt!!' gaat het vanonder de grond! Een fractie van een seconde kijken wij elkaar aan en stuiven elk een kant op. Mijn vader heuvel opwaarts (gas gaat naar beneden) in ik heuvelafwaarts (grotere afstand in dezelfde tijd). Het was een illusie te denken dat wij op tijd weg zouden zijn geweest. Op tijd weg voor de explosie die uitbleef. Een paar uur later zijn wij teruggegaan naar de locatie om onze spullen op te halen. Uit de grond stak een glimmende koperen ontsteker welke de aanwezigheid van een robuuste granaat aangaf. AEG stond op de onderste rand. Godzijdank liet hij ons in de steek....

Een jaar later, op onze eerste graafdag (we hadden het voornemen heel erg voorzichtig te graven), zijn wij koud het bos uit of wij worden in de kraag gevat door een Forestier. Een Forestier is een Franse boswachter. Zo'n Forestier heeft echter wel iets meer justitiële bevoegdheden dan een Nederlandse boswachter. Getooid met pistool en handboeien legt hij ons het volgende uit:

1.  Het slagveld van Verdun is verklaard tot geschiedkundige grond van de Franse staat;
2.  Alles wat zich hierin bevindt is eigendom van de staat;
3.  Iets meenemen/oprapen is dus diefstal van de Franse staat;

Hoe onbenullig, roestig of triviaal het opgeraapte artikel ook moge zijn: de wet veroordeelt dit als diefstal van de Franse staat waarvoor de boetes niet mis zijn.

Als men echter de indruk heeft te doen hebben met toeristen met een ander doel dan een 'souvenir' oprapen past tevens een andere wet toe (in o.a. de Somme, Champagne, Meuse en Argonnen):

Heeft men in het bezit:
1. een detector, of
2. graafgreedschap (een tuinschepje is al teveel), of
3. delen of onderdelen van munitie;

Dan volgt onmiddellijke confiscatie van hun voertuig totdat de boete (FF 20.000 / € 3100,-) is voldaan. De Franse overheid is evenwel bereid tot insluiting van de overtreder(s) totdat aan deze beschikking is voldaan.

Omdat de bovenvernoemde wet slechts enkele dagen was aangenomen was de Forestier bereid ons met een berisping te laten gaan. (indien wij Duits zouden zijn geweest zou het anders verlopen zijn). Wij kennen inmiddels een aantal voorbeelden van collega-gravers waarbij het anders is gegaan.

Na een ongeluk met vrienden uit Frankrijk (lees in memoriam) zijn wij overtuigd.

Het is:

A. Levensgevaarlijk!
B. Verboden
C. Niet zo zinvol

Dat laatste zal een Verdun-geïnteresseerde de oren moeten doen spitsen. Als men aan ons vraagt de beste stukken uit de collectie te tonen dan zijn dit altijd de stukken die NIET uit de grond komen. Wat kun je na 90 jaar nou nog verwachten te vinden in de grond? Juist! Roest! Alles wat wij konden vinden hebben wij gevonden. Doorgeroeste helmen, kromme bajonetten en allerlei andere zwaar roestig materiaal. Waarde? Nihil! Wij zouden niets kunnen verzinnen dat ons nog zou kunnen aansporen weer in die bossen te willen graven. Het echte Verdun staat beschreven in boeken, het bezoeken van de slagvelden en het bekijken van foto- en filmbeelden. Als je ècht zou willen verzamelen? Ga naar een Franse rommelmarkt. Je staat versteld van de dingen die je in één dag kan vinden. Meer dan een paar jaar graven en in beduidend betere staat........